Şahmaran Efsanesi

Şahmaran Efsanesi
Efsaneye göre Şahmaran yüzlerce yıl önce Tarsus’ta yaşayan yılan vücutlu kadın başlı bir kahraman. Bahçesinde insanoğlunu cezbedecek her türlü yiyecek ve ziynet eşyası bulunan Şahmaran kimsenin bilmediği bir yerde insanoğlundan uzakta yerin altında yaşamış, ta ki insanoğlu Camsab tarafından bulunana kadar.

Yoksul bir ailenin oğlu olan Camsab bir gün ormanda bir kuyu dolusu bal bulmuş. Balı çıkarmak üzere kuyuya inen Camsab’ı, bütün balı yukarı çeken arkadaşları aç gözlülükleri yüzünden kuyuda bırakmış. Yalnız başına feryat eden Camsab tam da ümidini kesmişken topraktan iğne deliği büyüklüğünde ışık sızdığını farketmiş. Cebindeki bıçak ile ışığın geldiği deliği büyüten Camsab, ömründe görmediği kadar güzel bir bahçeye girmiş. Bu bahçede dünyada eşi benzeri olmayan çiçekler, ortasında bir havuz ve çevresinde oturaklar ile bir yığın yılan bulunuyormuş. Havuzun başındaki taht üzerinde insan başlı, süt beyaz vücutlu bir yılan Camsab’a kendi diliyle hitap etmiş; ‘Hoşgeldin insanoğlu, çevrendekilerden korkma sen bizim misafirimizsin’

Şahmaran Camsab’a türlü türlü yiyecekler ikram edip kendi ülkesine nasıl ve neden geldiğini sormuş. Camsab hikayesini uzun uzun anlatmış… Camsab’ı dinleyen Şahmaran başını sallayıp ‘İnsanoğlu nankördür, hilekardır. Küçücük menfaatleri karşısında muazzam zararlarına razı olur’ demiş.

Şahmaran’ın güvenini kazanan Camsab uzun yıllar bu bahçede yaşamış. Yıllar sonra bir gün Şahmaran’a yaklaşan Camsab, ailesini çok özlediğini söyleyip ‘Nolur beni aileme kavuştur’ diye yalvarmış. Bunun üzerine Şahmaran kendisini salıvereceğini, ancak yerini kimseye söylemeyeceğine ve asla hamama girmeyeceğine dair söz vermesini istemiş. Çünkü Şahmaran’la karşılaşan her kim olursa hamama gittiğinde vücudu pullarla kaplanırmış. Şahmaran’a söz verip ailesine kavuşan Camsab uzun yıllar verdiği sözde durarak Şahmaran’ın yerini kimseye söylememiş ve hiç hamama gitmemiş.

Derken bir gün Camsab’ın yaşadığı ülkenin hükümdarı Keyhüsrev hastalanmış. Vezir, hastalığın çaresinin Şahmaran’ın etini yemek olduğunu söylemiş ve herkesin hamama getirilmesini istemiş. Önceleri direnen sonra zorla hamama gotürülen Camsab’ın vücudu hamama girince pullarla kaplanmış. Sonunda da yapılan işkenceye dayanamayarak canını kurtarmak için kuyuyu göstermiş. Hemen kuyunun başına gidilmiş ve Şahmaran dışarı çıkarılmış. Camsab’ı gören Şahmaran ‘İşte Camsab nihayet kanıma girdin. Ben insanoğluna itimat edilmeyeceğini biliyordum. Fakat ne çare ki yine aldandım’ demiş. Ölüme giderken de Camsab’a ‘Beni toprak çanakta kaynatıp ilk suyumu sana içirecekler sakın içme zehirlidir. İkinci suyumu iç gövdemi de hükümdara yedir’ demiş Şahmaran’ın söylediklerini harfiyen yerine getiren Camsab ilk suyu vezire içirip ikincisini kendisi içmiş. Etini de hükümdara yedirmiş. Vezir ölmüş hükümdar da kısa sürede iyileşip Camsab’ı veziri yapmış.

Efsaneye göre Şahmaran’ın öldürüldüğünü yılanlar bilmemekte.
ŞAHMARAN(YILANLARIN ŞAHI)
Zamanla bir ülkede bir adam varmış.Bu adam bir gün dağa gitmiş orda bi mağaraya girmiş.Birden adamın etrafını yılanlar sarmış.Adam nasıl kurtulacağını düşünürken birden bir ışık parlamış ve karşısına Şahmaran çıkmış.Şahmaran’ın boynundan yukarısı insan ,vucüdu ise yılan şeklindeymiş.Adam ile Şahmaran birbirine aşık olmuşlar ve o mağarada yaşamaya başlamışlar.Adam bir gün şehire gitmek istediğini söyleyince Şahmaran söyle cvb vermiş:
-Hayır gitme.Eğer gidersen orda dayanamaz herkese anlatırsın bu da kralın kulağına gider gelir beni yakalar.
Kralın Şahmaranı yakalamak istemesinin sebebi Şahmaranın çok bilgili olması ve onda ki bütün bilgileri öğrenmek istemesidir.Bir gün adam yine şehire gitmek istediğini söyleyince Şahmaran:
-Peki git ama sakın kimsenin yanında suya girme,demiş
Adam kente gitmiş.Kral şehirden birinin Şahmaranla görüştüğünü öğrenmiş.Ve şehirdeki bütün erkekleri toplamış suya sokmuş.Sıra o adama gelmiş o adamı suya soktuklarında adamın derisi yılan derisi gibi pul pul olmuş.Kral adama işkenceler yapmış.Adam ilk başlarda söylemek istememiş ama işkenceler dayanılmayacak hale gelince söylemek zorunda kalmış.Şahmaranı yakalamışlar.Adamla yüzleştirmişler fakat adam hem üzüntüsünden hemde utancından Şahmaranın yüzüne bakamamış.Şahmaran adama:
-Sen hiç üzülme benim yerimi sana işkenclerle söylettiklerini biliyorum,demiş ve krala dönerek devam etmiş
-Her kim benim kuyruğumdan yerse dünya nın bütün bilgilerine sahip olum fakat her kim benim başımdan yerse ölür demiş.Bunu üzerine kral kuyruğundan yemeye başlamış.Adam ölüp bu utançtan kurtulmak için o da başından yemeye başlamış fakat bişeyler olmuş…Kral ölmüş adam ise bilgelerin bilgeleri haline gelmiş.O anda anlaşılmış ki Şahmaran tam tersini söylemiş.Fakat bu durum adamı daha çok üzmüş adama Şahmaranla ilk tanıştığı mağaraya gidip orda yaşamaya başlamış fakat fazla yaşamamış üzüntüden o adam da orda ölmüş…

Yorum Yazın 30.12.2008